Jednego razu zdarzył się cud. I nie jest to na pewno żaden kawał sceniczny. Był piękny, jasny poranek i akurat miałam w tym dniu wolne od pracy i zajęć na uczelni. Dla pewności pracuję w sporej korporacji projektów domów a studiuję na Uniwersytecie Warszawskim właśnie architekturę na trzecim roku. Planowałam, że w tym dniu wykonam jakieś projekty domów jednorodzinnych, ponieważ już niedługo zapomnę jak to się robi. Nigdy wcześniej nie udało mi się, żeby praca przyszła do mnie. Dotychczas to ja musiałam się o wszystko starać, nalegać, aby dostać jakieś zlecone prace, czy rysunki w domu. Aż tu niespodziewanie zadzwonił dzwonek do drzwi i ujrzałam starszego pana, na wygląd po pięćdziesiątce, który nalegał, żeby ze mną porozmawiać. W pierwszym momencie pomyślałam, że to jakiś stręczyciel jakich wielu i zamierzałam go zbyć, mówiąc mu, że nie chcę ani ozdób ani nowego sprzętu. Nie grało mi jedno. Nigdy wcześniej naciągaczem nie był dojrzały mężczyzna, przeważnie urodziwe, młode studentki. Stwierdziłam, więc, że pewnie dopracowuje sobie do i tak skromnej już emerytury. Wtem rozwiał wszelkie moje wahania i oświadczył, że owszem jest przedstawicielem handlowym, ale przychodzi do mnie w innej kwestii. Chciał powierzyć mi dwa projekty domów jednorodzinnych, bo zakładają z żoną przeprowadzkę. Zastanawiałam się dlaczego wybrał moją osobę i czy to nie cud, że tego dnia, gdy miałam się za to zabrać, zjawił się on. Omówiliśmy wstępnie wszystkie cechy jakimi miałby się odznaczać dom tego faceta i zaprosiłam go do siebie za miesiąc. Wtedy będzie realne mówić o jakichś rezultatach pracy.
Zobacz także budownictwo jednorodzinne, domy
Zczytaj reguły wpisów, bo obowiązują, będziemy się tego trzymali, co dobre dla Was, dobre i dla Was :)